xyzrobertklein

Po jaskiniach w Kościeliskiej:)

2010-08-21T05:14:00.000-07:00

Dzisiejszy dzien to dzien spacerowy. Niestety nie potrafimy jednym zdjęciem pokazać tego jak tu jest ladnie. Na zdjęciu Karolcia moczy nogi w strumieniu po wyjściu z jaskini mylnej, ktora byla nasza ostatnia dzis jaskinia. Dzien zaczęliśmy od jaskini mroznej, do ktorej trzeba bylo sie nieźle wspiąć. Sama jaskinia Ladna, choc oświetlona i niezbyt interesująca gdy juz wejdzie sie w inne. Ale na Dobry początek moze byc:) przy wyjściu poznaliśmy Mikołaja co mial siedem lat i bardzo lubił mówić,i jego mame z Warszawy. Razem postanowiliśmy wejsc do drugiej jaskini, smoczej jamy, ktora byla juz wymagająca. Trzeba bylo stromo wejsc do gory a w samej jaskini jak to mowil Mikołaj trzeba bylo uzyc małpiego stylu bo bylo stromo i ślisko. Razem pomagając sobie w czwórkę dalismy radę. Karolina podpowiada zeby napisac ze Mikołaj lubił fotografować końskie zady:) Potem zrobilismy przerwę:) na sam koniec weszliśmy bardzo wysoko czasem przy pomocy łańcuchów do jaskini mylnej. Większość wychodziła z niej od razu bo nie potrafili znaleźć drogi, my oczywiscie bylismy uparci i nie tylko znaleźliśmy droge ale jeszcze towarzystwo, dwoch milych panów:) jaskinia byla ciezka, sporo trzeba bylo isc na czwóraka i do tego pelno bylo wody i mokrej gliny. W jednym miejscu bylo bardzo stromo i ślisko i trzeba bylo uważać i trzymać sie łańcuchów a nawet skakać przez szczelinę:) Przepychalismy sie jakies 20 albo 30 minut i wyszliśmy dumni z siebie:) panowie ktorych zabralismy ze soba byli szczesliwi. Po wszystkim zrobilismy przerwę przy strumyku idzie Karola myla nogi:)

Widok na tatry i rusinowa polane z gęsiej szyi:)

2010-08-20T05:25:00.000-07:00

Do gory przez dwie godziny prowadzą strome 'schody' wysiłek spory Zwlaszcza po nie przespanej nocy ale dla widoków warto:) przed chwila zjedlismy oscypka a teraz ruszamy dalej, ciagle wyżej:)

Coraz blizej.

2010-08-19T20:04:00.000-07:00

To juz Jednasta godzina jazdy. Kazdy w przedziale znalazł swoja wygodna pozycję, mala Daria wygodnie lezy na dwoch siedzeniach, obok cala zawinieta w koc siedzi dziewczyna wracającą z nad morza:) z drugiej strony my, i jeszcze dwie dziewczyny:) Daria niedlugo wysiada:) za godzine bedziemy w Krakowie, tu powinno zrobic sie pusto i bedzie mozna wyciągnąć nogi na 3 godziny:) pozdrawiamy i zyczymy milego dnia:) ps. Dobrze jest spac w lozku...:)

Robert Klein

:)

2010-08-19T13:43:00.000-07:00

Tak spi nasza współpasażerka z przedziału:)

Gorka przeprosńa

2010-08-11T02:18:00.000-07:00

Jak widac Karolcia robi siusiu:) jestesmy na górce przeprosnej . Za chwile ruszamy dalej. Czestochowa coraz blizej. Za kilka godzin bedzie juz ja widac:) jest goraco i momentami ciezko sie idzie. Pozdrawiamy:)

Po meczu:)

2010-08-10T11:35:00.000-07:00

W siemkowicach

2010-08-10T06:27:00.000-07:00

Zaczynają sie krotkie odcinki:) dzis jeszcze tylko 3km. Niestety Robert juz tego nie doczekał.;) Pozdrawiam Karolina:)

Pobłogosław Boże Nas i te dary...

2010-08-09T09:07:00.000-07:00

Dzisiejszy dzien byl krótki ale intensywny. Oboje z Karolina po udanych noclegach z radością szliśmy do przodu. Pod koniec dnia przyszła burza z prawej i z lewej strony. Wielka ulewa złapała nas 10 minut przed wejściem do Kosciola. cali bylismy mokrzy. Ja trafilem do szkoly gdzie po zakupach za 40 zl z chłopakami(cala szóstka) zjedlismy pyszna kolację:) Karolina miala spac w remizie ale w jakis niezwykły sposob trafiła do domu:) szczęściara:) za chwile spotkamy sie na apelu. Pozdrawiamy:) ps. Magda i Kuba wrocili do nas:)

Suszenie prania

2010-08-09T08:57:00.000-07:00

Pranie znowu nie wyschlo i musieliśmy znowu z chłopakami nasze majtki powiesić na płocie:) pozdrawiamy serdecznie:)

Moj Kochany Spioch:)

2010-08-08T05:35:00.000-07:00

To jest kolejny ciężki dzien. Pęcherze bola a niektóre nawet sie przebijają w drodze co jest chyba najbardziej bolesne. Ale Karolcia dzielnie maszeruje do przodu i ciagle sie usmiecha. W Warcie zjedlismy obiad, czyli zupę warzywna a Karolcia skorzystala z okazji i sie przespala:) Zostalo nam 15 km i bedziemy w Sieradzu a stamtąd juz bardzo bardzo blisko. To byly ciężkie 40 w tym roku ale udalo nam sie:) pozdrawiamy

Sniadanie w Jeziorsku

2010-08-08T02:11:00.000-07:00

Jeszcze nie pada. Idzie sie dobrze, Zwlaszcza ze ostatni odcinek poświęcony byl dzieciom a w szczególności tym nienarodzonym. Nasi bracia i siostry dawali swiadectwo a wszystko jak zwykle zdominował kierownik, ale bylo zabawnie i chwilami wzruszająco:) wszystkich zachęcamy do duchowej adopcji! Wiadomoscia dnia jest fakt ze w tym roku wracamy wszyscy na własną rękę nie bedzie ani pociagu ani żadnej rezerwacji gdyż PKP nie zgadza sie na to. Pozdrawiamy goraco:)

Suszenie skarpet:)

2010-08-07T01:39:00.000-07:00

Eksperyment

2010-08-07T01:30:00.000-07:00

Do wykonania doświadczenia potrzebne jest: para dziurawych sandalow rozmiar 42, dwie wkładki do butów rozmiar 40. Klej kropelka, prasa 70kPa (mozna zamiast niej użyć dorosłego mężczyzny). Buty dziurawe smarujemy kropelka przykładamy wkładkę a ze jest mniejsza to nie trzeba sie martwic o to ze gdzies nie przylega. Następnie prasujemy lub w przypadku używania człowieka zamiast prasy, stajemy na klejonych powierzchniach. Tak przygotowane buty ubrano i przetestowano w 15 km marszu po wodzie. Okazalo sie ze tak przygotowane obuwie sprawdza sie nad wyraz dobrze. W planach jest dalsze badanie zachowania sie buta w bardziej ekstremalnych warunkach. Byc moze pomysl ten zostanie w przyszłości opatentowany:)

Sniadanie w Kozminie

2010-08-07T00:51:00.000-07:00

Byla 9.30 kiedy zaczęliśmy jesc sniadanie. Od rana przeszlismy 16 km bez postoju w deszczu i burzy. W nagrodę za męstwo mamy teraz 2 godziny przerwy:) pozdrawiamy

Do koła.

2010-08-06T08:10:00.000-07:00

Bardzo ciężki dzien. Niskie cisnienie. Nie ma jedzenia po drodze. Caly dzien szykuje sie na deszcz i co jakis czas kropi. Pęcherze bola i wszyscy marudza. Tylko Karolina rozsiewa w kolo usmiech mimo bólu. A jak widac na zdjęciu sandały kolejny rok juz nie pojda:( pozdrawiamy

Najdłuższy dzien:)

2010-08-05T07:04:00.000-07:00

Dominika z Asia pod koniec maratonu juz nie wiedzą jak sie nazywaja:) a My dzielnie idziemy do przodu:) śpiewają litanie i robią konkurs na najlepszy fałsz:)

Swierczynki

2010-08-03T03:31:00.000-07:00

Ekipa je obiad:)

Po zupie w Jezewie:)

2010-08-01T04:18:00.000-07:00

Wszyscy padnieci leżą i odpoczywają:) udalo nam sie tutaj miec 3 godziny odpoczynku:) na obiad byla zupa z kalafiorem i fasolka i kielbasa:) do noclegu Zostalo 13 kilometrów:)

Po obiedzie w Osieku:)

2010-07-31T05:18:00.000-07:00

Jak codzień poobiednia drzemka:)

W lesie przed Osiekiem

2010-07-31T02:27:00.000-07:00

Od samego rana Cieplo i przyjemnie. Caly czas szliśmy leśna droga przez bory. Teraz lezymy i odpoczywamy:) za godzine obiad:) pozdrawiamy:)

Zblewo

2010-07-30T04:31:00.000-07:00

Robert tuż po obiedzie, wciąż glodny wcina jabłko:)

Po obiedzie w zblewie

2010-07-30T04:27:00.000-07:00

Obiad zjedlismy w restauracji:) byl losos:) teraz wszyscy bedziemy spac przez 90 minut:)

Nowa Karczma

2010-07-29T04:52:00.000-07:00

Pielgrzymi maja ciezko:)

Mimo deszczu ludzie nam machają:)

2010-07-29T04:50:00.000-07:00

W drodze do Nowej Karczmy

2010-07-29T04:48:00.000-07:00

Ciagle pada:)

Kot na noclegu:)

2010-07-27T09:21:00.000-07:00

Taki kot jest u Roberta na noclegu w sianowie

Godzine przed Sianowem:)

2010-07-27T07:30:00.000-07:00

Ciężki dzien. Malo przerw a teraz pada ale jak widac usmiech na Twarzy jest:)

W kolejce do siusialni:)

2010-07-27T07:29:00.000-07:00

Tłum sióstr z Karolcia na czele cierpliwie czeka godzine zeby zrzucić kilka kilo zbędnej wody z organizmu:)

Obiad w Przetoczynie

2010-07-27T01:35:00.000-07:00

Szczęśliwi i zdrowi. Lezymy po obiedzie. Robert zjadł grochówkę a Karolina zupę warzywna:) byly tez drozdzowki i sok malinowy:) przerwą obiadowa trwa 3 godziny:) pozdrawiamy:)

Sniadanie w Jastarni

2010-07-26T09:45:00.001-07:00

Troche w ciągu dnia nas zmoczylo ale nie jest zle:) pozdrawiamy

Przed śniadaniem w Jastarni

2010-07-26T09:45:00.000-07:00

2010-07-24T12:19:00.000-07:00

Przed pielgrzymka:)

2010-07-24T12:09:00.000-07:00

Jest 21. KAROLCIA spi a ja tez powoli do tego sie zabieram. Przyjaciele nasi zgłosili gotowość do drogi wiec zapowiada sie wspaniałe pielgrzymowanie:) serdecznie pozdrawiamy wszystkich idących duchowo z Nami:)

Robert Klein

LEDNICA

2010-06-05T03:46:00.000-07:00

Najpierw slonce, potem wiatr teraz chmury a za chwile deszcz?

LEDNICA czekając na wejście

2010-06-04T21:33:00.000-07:00

Jest godzina 6.30 stoimy przed polem i czekamy na wejście. Jeszcze dobra godzina czekania:)

LEDNICA prawie na miejscu

2010-06-04T20:53:00.000-07:00

Kuba zasłuchany medytuje sobie:) jest godzina 6. Razem z Karolcia jemy wlasnie kanapki. Spalismy cala droge, ze śpiewania nic nie wyszlo, ale przynajmniej jestesmy wypoczeci:) autobusy chyba troche błądzą ale jestesmy blisko celu.

LEDNICA w drodze

2010-06-04T17:49:00.000-07:00

Godzina 3. Jedziemy juz dwie godziny i to juz drugi postuj. Czy my dojedziemy?:) Kuba siedzi przed nami i słucha muzyki, obok niego spi Dominika. a Rogaliki jak widac na zdjęciu cieszą sie wzięciem:)

LEDNICA przygotowania

2010-06-04T11:30:00.000-07:00

Jak to wszystko spakować?

Kotki 3:)

2010-06-03T22:54:00.000-07:00

U babci Aniolka takie 3 tygrysy sa:)

O wszystkim i o niczym;)

2010-03-18T06:41:00.000-07:00

Tak dawno juz nie pisaliśmy nic na blogu, ze można by zwątpić w cuda. Ale one wciąż są. Tuż obok. Gdzieś mijają nas niespodziewanie i nie nadązamy ich nawet spisać, czasami zauwazyc.

Dzisiaj gdy siadałam do komputera nie miałam zamiaru zaglądac na bloga. Chyba trochę o nim zapomniałam, ale gdy sprawdzałam pocztę, natknęłam się na komentarz do jednego z postów i postanowiłam, że się podzielę czymś miłym.

Dwa dni temu jak co miesiąc, każdego szesnastego dnia miesiąca byliśmy z Robertem na apelu:)
Apel Jasnogórski organizowany przez młodzież w Bolszewie jest niezwykły. Zawsze czekam na niego z utęsknieniem. Tu nie chodzi tylko o sam klimat, piosenki, rozważania, ale myśmy z tego wydarzenia zrobili ceremonię...
Przebycie drogi na apel zajmuje nam około dwudziestu minut. Choćby nie wiem co się działo wcześniej, choćbyśmy byli nie wiem jak zmęczeni do kościoła wchodzimy radośni, podekscytowani. Potem piosenki i rozważania, za każdym razem na inny temat, a na końcu rozmowy z przyjaciółmi. Łapię wtedy pozytywną energię na cały miesiąc. :)
Właśnie teraz w tej chwili zdałam sobie sprawę, jak wielkim darem jest przyjaźń. To zdarzenie nie byłoby takim wielkim świętem, gdybym nie czuła obecności ludzi, z którymi mnie coś łączy, gdybym nie czuła Twojej obecności Mój Kochany, Twojej dłoni... (pomimo bardzo pochmurnego dnia, gdy zaczęłam pisać o przyjaźni, słońce przedarło się przez chmury:))
Ostatni apel był szczególny, gdyż był połączony z rekolekcjami wielkopostnymi i dzięki temu wysłuchaliśmy kazania, z ktorego wyniosłam to, ze należy łamać schematy, walczyć z własnymi ograniczeniami i ufać, bo to przecież nie od nas zależy, jak potoczy się nasze życie.:) Nigdy nie wiadomo, do czego zostaniemy powołani.

Przyjaźń i miłość kiedyś były zjawiskiem normalnym, a dziś stają się cudem. Zastanawiałam się dlaczego i doszłam do wniosku, że my dzisiaj nie potrafimy podziwiać innych osób, nie potrafimy pielęgnować i starać się o nasze uczucia. A Miłość umiera bez uczynków Miłości. Jesteśmy bardzo leniwym społeczeństwem, chociaż widzę ludzi, którzy temu przeczą i cieszę się. Pozdrawiam wszystkich:) A Ciebie Mój Skarbie wciąż uczę się Kochać:*

Dziewczynka bez ząbka na przedzie:)

2009-12-06T14:13:00.000-08:00

Tak dla przekory tytuł tym razem prawie wcale nie związany z cudem:) a wszystko działo sie wczoraj, gdy wracaliśmy z Aniolkiem z opery:) swoja droga samo przedstawienie było małym cudem baletu:) wieczorem wracajac pociagiem po przeciwnej stronie siedziała matka z mała sześcioletnia dziewczynka( miala na pewno sześć lat:)). I gdy tylko usiedlismy, a Aniolek przytulila sie do mnie dziewczynka zaśpiewała patrzac na Nas: czy ten Pan i Pani sa w sobie zakochani... Usmiechnelismy sie do niej a Ona obdarzyła Nas slicznym usmiechem:) co w tym takiego niezwykłego pomyslicie pewnie. Jaki to cud? otóż nie tak dawno zastanawialem sie jak ludzie odbierają szczęśliwych ludzi i zauwazylem to co powiedziala Aniolek, ze albo nie zauważają albo patrza z zazdrością:) a ta dziewczynka obdarzyła Nas usmiechem dając wiare w ludzi, która dzisiaj zostala umocniona przez Naszych przyjaciół:) pozdrawiam Was serdecznie a Ciebie Aniolku Caluje:-*

Dzieci

2009-12-02T22:23:00.000-08:00

Dzieci od zawsze są cudem. Dla rodziców największym cudem na świecie, czymś co ich zaskakuje każdego dnia i cieszy każdym gestem. Dla innych ludzi źródłem inspiracji i uśmiechu na ustach. Wyobraźcie sobie sytuację, msza w kościele pełno ludzi, dzieci i dorosłych. No i podczas tej mszy podczas "przekażcie sobie znak pokoju" dorośli lekkim skinieniem głowy bez uśmiechu pozdrawiają szybko sąsiadów a dzieci zawsze z uśmiechem przypatrują się każdemu, przekazując mu uśmiech i ciepło. A gest, który mnie zachwycił wykonała pewna dziewczynka podała dłoń mamie, podała dłoń koleżance obok (tak jak robią to dorośli podają dłoń znajomym) a gdy zobaczyła że chłopczyk malutki się jej z przodu przygląda, uśmiechnęła się do niego i podała mu dłoń. Niekłamana szczera chęć podzielenia się radością w wykonaniu tej dziewczynki była wczorajszym wieczornym cudem. swoją drogą Mój Aniołek też kiedyś zrobiła coś podobnego i bardzo wtedy ucieszyło się moje serce;) pozdrawiam Was serdecznie a Ciebie Aniołku całuję:*

50 lat wspólego życia

2009-11-29T03:06:00.000-08:00

Wczoraj byliśmy na 50-leciu ślubu. Niesamowite przeżycie, tym bardziej, że jubilaci to dwójka naprawdę wspaniałych ludzi. Wytrwali tyle lat choć los ich nie oszczędzał. Nawet ostatnimi czasy nie było im lekko. On słabego zdrowia, po zawale, miał też raka prostaty i naprawdę bylo juz krucho, ale się udało. Wyzdrowiał. Ona w tym momencie zachorowała na aizheimer'a i choroba naprawdę szybko postępowała. Obecnie słabo kontaktuje się ze światem. Są dni słabsze i gorsze tzn. potrafi powiedzieć dziękuje, zapłakać-wzruszyć się, ale też są dni kiedy nie powie ani słowa i wogóle nie zareaguje na drugą osobę. Wczoraj byliśmy świadkami zarówno dziękuję jak i łez. Ta choroba jest przerażająca, lecz momenty kiedy się z nią wygrywa są promyczkami słońca w codziennym życiu. On nie narzeka, że mu ciężko, trwa przy niej i troszczy się, bo kocha ja ponad życie. Doskwiera mu samotność, ale nie traci ducha, żartuje i śmieje się. Podziwiam ich z całego serca:)

Czytaj dzieciom!

2009-11-27T07:10:00.000-08:00

Wracając do domu zmęczony szukalem cudu myśląc, czy nasza z Karolina teza że każdego dnia mijamy duzo cudów jest prawdziwa, uslyszalem bajke. Obejrzałem sie do tyłu a tam ojciec z córka na kolanach czyta jej bajke z ksiazki z obrazkami. Cierpliwie słucha pytan dziecka, odpowiada na nie, zachęca do myślenia. Uczy ją jak zachowywać sie z autobusie. W czasach gdy dzieciom nie poświęca sie duzo uwagi, wszedzie widac patologie ten tata z córeczka to prawdziwy cud. Pewnie nie ja jeden pomyslalem ze tez tak z dziećmi robil bede:) pozdrawiam Was serdecznie i Tule do serca Ciebie, Aniolku:-*

Kolorowe kółka

2009-11-26T00:48:00.000-08:00

Wczoraj cud spotkał nas wracających do domu a dzis przekornie na samym dnia poczatku:) wyobraźcie sobie sytuację: godzina troche po 7, szaro i buro. Ludzie o tej porze maja jeszcze tendencje do szeptania a większość poddaje sie tej szarudze i spi idac. W tej zaspanej scenerii pojawiają sie trzy dziewczynki małe, rewolutne i prowadzące poważne rozmowy. Idą i rozmawiaja a nasze spojrzenie koncentruje sie na plecaku jednej z nich. Juz to ze jest to plecak z kółkami a dziewczynka ciągnie go dumnie jest zabawny, jednak to co czyni z tego spotkania cud to kółka tego plecaka. otóż kółka te gdy sie toczą to świecą:) takimi drobnymi kolorowymi światełkami. Widac je z daleka Zwlaszcza w taki szary poranek:)  Cuda nie zawsze muszą byc wielkie i odmieniać świat. Czasami wystarczy ze w szarosci ujrzy sie cos co wróci radosc i szczescie:) czymś takim byly dzis wlasnie te świecące kółka:) pozdrawiam Was serdecznie,a Ciebie Caluje Aniolku:-*

Autobus

2009-11-25T06:29:00.000-08:00

Dzisiaj, gdy wracaliśmy do domu, a właściwie zanim jeszcze ten powrót się zaczął, na przystanku autobusowym "Dworcowa" w Wejherowie natknęliśmy się na starszą panią. Pani niczym szczególnym się nie wyróżniała na pierwszy rzut oka. Miała płaszczyk- ciemny fiolet, ale nie dam sobie ręki uciąc, czapkę (chyba) i torebkę raczej czarną. Bardzo elegancka osoba w kazdym badź razie. Pomarszczona twarz i nosek- taki mały kartofelek, to wszystko co utkwiło mi w pamięci.

Wygląd w tym przypadku nie miał najmniejszego nawet znaczenia, gdyż Pani zwróciła moją uwagę z innych względów. Widząc nadjeżdżający autobus przebiegla z jakieś kilkadziesiąt metrów i stojąc przed drzwiami powiedziała z wyraźną dumą: "Zdążyła babcia! Widzicie dziewczynki nie jest tak źle z tą moją kondycją."(wybacz Robercie, mam świadomość tego, iż nie jesteś dziewczynką, ale trzymam się faktów:) Następnie wszyscy wpakowaliśmy się do autobusu. Starsza pani nawet nie dyszała. Przechodząc obok, pełna radości życia i werwy dodała jeszcze tylko: "Ćwiczcie dziewczynki za młodu, a nie będziecie miały problemów potem."

Mały gest, a wprowadził tyle radości. Promień słońca w pochmurny dzień. Taki mały cud, który nic nie kosztuje:) Każdy z nas może zmienic czyjeś życie zupełnie nieświadomie. A babcia pojawiła się w tym miejscu ponieważ przywróciła moją wiarę w drugiego człowieka, gdyż ostatnio w srodkach komunikacji nasłuchałam się wielu niemiłych rzeczy. Między innymi dlatego tez powstał ten blog, żeby udowodnić, że świat wcale nie jest taki zły jak nam się wydaje:)